bardot-simenon
In de film ‘En cas de malheur’ is Jean Gabin de notabele. Succesvol en rijk. Maar dat brengt een gevaar met zich mee. Het bastion is door jonge schoonheid in te nemen. Brigitte Bardot speelt de rol van het licht. (Er zijn twee godinnen van het doek: Marilyn Monroe en Brigitte Bardot. Wie de jonge Bardot gezien heeft, weet dat er maar één godin is.) Zij vraagt zijn hulp. Zij heeft geen geld, niets. Hij vraagt haar: wat heb je mij te bieden. In de film wordt de camera laag gehouden. Bardot leunt tegen de tafel, een bil op de rand. In de verte, in het midden van het beeld staat Gabin. Donker, dreigend, de handen in de broekzakken, wijdbeens. De houding: ‘wat kun je mij maken?’ Links staat een kast met mappen. Gabin heeft dus te kiezen tussen de zekerheid of de lichtheid van het meisje. Op zijn vraag haalt Bardot haar mini-rok omhoog. Dit.
De film is gebaseerd op een boek van Georges Simenon.
Bardot is het zinnebeeld van de schoonheid, de lichtzinnigheid. Haar haat tegen de islam is niet te verwonderen. Zelfbehoud en trots. Dat ze daartoe het rechtse discours moest kiezen, is één van de trauma’s van onze tijd. Maar het toont ook aan hoe de bourgeoisie in staat geworden was een zekere lichtzinnigheid het leven binnen te halen. Een lijfelijkheid. Een levensaanvaarding.
Dit is primitieve seksualiteit. De vrouw biedt zich aan –dat de man verovert, is een illusie, en Bardot doet dit hier op de meest exclusieve wijze. Niet haar borsten, niet haar billen, haar ogen of het haar: de kut, de put.
Simenon beschrijft in ‘En cas de malheur’ de verleidelijke als een spichtig ding, een typisch product van de jaren vijftig: verloren, spichtig, onverzorgd, een vat zonder bodem. Dat Lucien Gobillot op haar verliefd wordt, maakt de zaak des te tragischer. Het boek is grauwer, rauwer. Maar geen Bardot.
Hij is gehuwd met Viviane. Yvette is de blonde rampetamp.
Yvette heeft met een vriendin een overval gepleegd en zij komt Gobillot vragen haar te verdedigen. Het onmogelijke gebeurt: het kan niet anders dan dat ze veroordeeld wordt, Gobillot slaagt erin hen vrij te spreken. En dan begint hij haar te onderhouden. Er is nog een andere gegadigde, die haar later zal vermoorden. Schoonheid en gevaar. Een driehoeksverhouding in het appartement dat Yvette gekregen heeft.
Simenon, de meestr-schrijver, een niet-romanticus, ook zijn hoofdfiguren zijn zo. Hij vraagt zichzelf af hoe het begonnen is: ‘C’est la solution facile, ce que j’ai envie d’appeler la solution romantique.’
Viviane weet van zijn avontuur, laat het toe. ‘Seulement, elle est belle joueuse et regarde la vérité en face, acceptant d’avance ce qu’elle est impuissante d’empêcher.’
‘Je ne me repens de rien. Je ne crois de rien. Je n’ai jamais ressenti de remords mais, ce qui me trouble de temps en temps, c’est d’être saisi de la nostalgie d’une vie différente, d’une vie qui ressemblerait, justement, à celle des discours de distribution de prix et des livres d’images.’ Toch nog romantiek.
